“Önce hayaller ölür, sonra insanlar.” William Shakespeare

“Önce hayaller ölür, sonra insanlar.” William Shakespeare

Bu söz, insanın hayatta kalmasının yalnızca nefes almakla değil, anlamla ve umutla mümkün olduğunu çarpıcı biçimde anlatır. Hayaller; bizi sabah yataktan kaldıran, zorluklara rağmen yol almamızı sağlayan içsel ateştir. Hayaller söndüğünde, insan fiziksel olarak yaşamaya devam etse bile ruhen geri çekilir. İşte bu yüzden önce hayaller ölür; ardından insanın içindeki yaşam enerjisi yavaş yavaş silinir. Bizler çoğu zaman tükenmişliğin nedenini dış koşullarda ararız, oysa asıl kırılma noktası, hayal kurmayı bıraktığımız andır.

Bu farkındalıktan ilhamla uygulanabilecek pratik bir öneri şudur: Kendinize küçük ama canlı bir hayal seçin. Büyük hedefler olmak zorunda değil; sizi heyecanlandıran, içinizde bir kıpırtı yaratan ulaşılabilir bir düş yeterlidir. Her gün bu hayalle bağlantı kuracak minik bir şey yapın: üzerine düşünmek, bir not almak, bir adım atmak… Çünkü hayaller, ilgisizlikten ölür; beslendikçe güçlenir. Biz hayal kurdukça, yaşam da bize daha çok alan açar.

Örneğin yıllarca sadece “idare eden” bir hayat süren birini düşünelim. Günler geçer, işler yapılır ama içten içe bir boşluk büyür. Ta ki bir gün, eski bir hayal yeniden hatırlanana kadar… Bir yazma isteği, öğrenme arzusu ya da yeni bir başlangıç fikri… İşte o an, insan yeniden canlanır. Hayaller yaşadıkça, biz de yaşarız. Ve hayat, anlamını; vazgeçmediklerimiz üzerinden yeniden inşa eder.

Düşler ve Hayallere Dair Özlü Sözler