Nergis Çiçeği
Bir nergis çiçeği ölmüş. Çayırdaki çiçekler, ırmaktan birkaç damla su istemişler, ona gözyaşı dökmek için. “Bendeki tüm su damlaları gözyaşı olsa, nergis için dökeceğim yaşlara yetmez. Onu çok severdim,” demiş ırmak. “Nergisi kim sevmezdi? O kadar güzeldi ki…” diye yanıt vermiş, çayırdaki çiçekler. “Gerçekten güzel miydi?” diye sorunca ırmak, “Senden iyi kim bilebilir bunu? Kıyında eğilip suyunda kendi güzelliğine bakardı her gün,” demişler.
Irmağın yanıtı şöyle olmuş: “Onu sevmemin nedeni, bana eğilip baktığında, suyumun yansımasını görmemdi gözlerinde.”
Oscar Wilde
Hikayenin Arkasındaki Sır: Oscar Wilde’ın Aynası
Okuduğunuz bu etkileyici metin, edebiyat tarihinin en büyük dehalarından Oscar Wilde’ın “The Disciple” (Öğrenci) adlı eseridir. Yazarın 1894 yılında kaleme aldığı Poems in Prose (Şiirsel Düzyazılar) seçkisinde yer alan bu kısa masal, Antik Yunan mitolojisindeki meşhur Narkissos (Narcissus) efsanesine vurucu ve ironik bir modern yorum getirir.
Klasik mitolojide Narkissos, suya yansıyan kendi görüntüsüne aşık olup eriyerek ölüme sürüklenir. Ancak Wilde, bu tanıdık efsaneyi tersyüz ederek odağı çiçeğe değil, ırmağın kendisine çevirir. Yazar bize aşkın, hayranlığın ve yasın içinde bile insanın (ve doğanın) ne kadar bencil olabileceğini felsefi bir dille hatırlatır. Irmağın gözyaşları Narkissos’un güzelliğine değil, onun gözlerinde yansıyan kendi güzelliğinedir.
Wilde’ın bu edebi mücevheri, günümüzde milyonlarca okura ulaşmasını Paulo Coelho’nun dünyaca ünlü Simyacı romanına borçludur. Coelho, Simyacı’nın hemen girişindeki “Önsöz” bölümünde bu hikayeyi alıntılayarak romanının felsefi altyapısını Oscar Wilde’ın bu büyüleyici anlatısıyla selamlar.
