“Müziğin sesini duymayanlar dans edenleri deli sanırlar.” Nietzsche

“Müziğin sesini duymayanlar dans edenleri deli sanırlar.” Nietzsche

Nietzsche bu sözüyle, insanın iç dünyasıyla temas kurmadan yapılan yargıların ne kadar sığ olabileceğini anlatır. Her insanın ritmi, duyduğu müzik ve hayatla kurduğu bağ farklıdır. Kendi iç sesini duyan biri, başkalarına anlamsız görünen adımlar atabilir; çünkü o adımlar dışarıdan değil, içeriden beslenir. Anlaşılmamak çoğu zaman yanlış olmak değil, farklı bir frekansta olmak demektir. Bizler çoğu zaman başkalarının kulaklarıyla duyamadığı bir müziğe göre hareket ettiğimiz için eleştiriliriz; oysa bu, özgünlüğün doğal bedelidir.

Günlük hayatta bunun karşılığı çok tanıdıktır. Siz bir hayalin peşinden giderken, çevreniz “boş ver”, “mantıklı değil” ya da “kimse yapmıyor” diyebilir. İşte tam da bu noktada durup şunu sormak gerekir: Benim duyduğum müzik ne söylüyor? Örneğin sizi heyecanlandıran bir fikir, bir öğrenme isteği ya da bir değişim arzusu varsa, başkalarının sessizliğine değil, kendi ritminize güvenin. Biz kendi müziğimizi duyabildiğimiz sürece, dans etmek cesaret değil; sadakat olur. Kendimize sadakat.

Sanat ve Sanatçıya Dair En İyi Özlü Sözler

İnsanlara Dair Özlü Sözler ve Özdeyişler