“Hayatlarınızı çizgiler çizerek boşa harcayabilirsiniz. Ya da hayatınızı o çizgileri geçerek yaşayabilirsiniz.” Shonda Rhimes

Bu söz, hayatı kurallar ve korkularla daraltılmış bir alan olarak mı yoksa cesaretle keşfedilen bir yolculuk olarak mı yaşayacağımıza dair güçlü bir tercih sunar. Çizgiler; toplumun beklentileri, başkalarının koyduğu sınırlar ya da kendi zihnimizde oluşturduğumuz görünmez duvarlardır. Bu çizgiler içinde kalmak güvenli hissettirebilir; fakat çoğu zaman bizi olduğumuz yerde tutar. Hayat, sadece çizgilerin içinde “doğru” durmakla değil, o çizgileri aşmaya cesaret ettiğimizde gerçek anlamını bulur. Bizler büyümeyi, gelişmeyi ve kendimiz olmayı çoğu zaman bu sınırların ötesinde deneyimleriz.

Bu bakış açısından ilhamla günlük hayatta uygulanabilecek basit ama etkili bir öneri var: Kendinize bilinçli olarak küçük bir “çizgi aşma” alanı açın. Bugün her zamanki rutin yerine farklı bir yol deneyin, ertelediğiniz bir fikri sesli dile getirin ya da “ben bunu yapamam” dediğiniz bir konuda küçük bir adım atın. Önemli olan büyük riskler almak değil; alışkanlıkla çizilmiş sınırların farkına varmak ve onlara mahkûm olmadığınızı hatırlamaktır. Bu küçük geçişler, zamanla özgüveni ve hareket alanını genişletir.

Örneğin yıllardır aynı işte mutsuz olan ama değişmekten korkan birini düşünelim. Çizgilerin içinde kaldığında hayat akıp gider; fakat bir gün bir eğitim almaya karar verdiğinde ya da hayalini kurduğu alanla ilgili ilk adımı attığında, o çizgi aşılmış olur. Bizler de benzer anlarda şunu fark ederiz: Çizgiler sandığımız kadar kalın değildir. Hayat, cesaretle üzerinden atladığımız çizgiler sayesinde genişler. Ve çoğu zaman geriye dönüp baktığımızda, bizi biz yapan şeyin tam da o adımlar olduğunu görürüz.