"People; They become friends with what they can have fun with, friends with what they can tell, and brothers with those who can cry.” Anton Chekhov

Bu söz, ilişkilerin derinliğini ve katmanlarını yalın ama çarpıcı bir şekilde anlatır. Hayatın içinde pek çok insanla gülebilir, keyifli vakitler geçirebiliriz; bu bizi arkadaş yapar. Bazılarıyla kendimizi ifade eder, düşüncelerimizi rahatça paylaşırız; işte orada dostluk başlar. Ama asıl bağ, savunmaların düştüğü, güçlü görünme çabasının bittiği yerde kurulur. Ağlayabildiğimiz insanlar, maskesiz hâlimizi kabul edenlerdir. Onlarla kurulan ilişki, sadece ortak anılara değil; ortak kırılganlıklara da dayanır. İşte bu yüzden kardeşlik, seçilmiş bir akrabalık gibidir.

Bu sözden ilhamla günlük hayatta uygulanabilecek tek ama etkili bir öneri var: İlişkilerinizde duygusal alan açın. Biz çoğu zaman güçlü görünmek adına duygularımızı saklarız; oysa yakınlık, cesaret ister. Güvendiğiniz bir insanla “Bugün iyi değilim” diyebilmek, her şeyi çözmez ama bağı derinleştirir. Anlatabildiğiniz kadar değil, hissettirebildiğiniz kadar yakınlaşırsınız. Küçük bir içten paylaşım bile, ilişkilerin yönünü değiştirir.

Örneğin, her gün güldüğünüz, sohbet ettiğiniz biri zor bir anınızda yanınızda değilse bunu fark edersiniz. Ama bir başka insan vardır; belki çok sık görüşmezsiniz, fakat onun yanında gözyaşınızı tutmak zorunda kalmazsınız. İşte o an anlarsınız ki bazı insanlar hayatın neşesine, bazıları ise yüküne ortaktır. Bizim ihtiyacımız olan, her rolü tek bir kişiden beklemek değil; ama kiminle neyi paylaşabildiğimizi fark edebilmektir. Çünkü hayat, birlikte gülebilenlerle güzel; birlikte ağlayabilenlerle anlamlıdır.

İnsanlara Dair Özlü Sözler ve Özdeyişler