“Sebepleri öğrenmek isteyerek delirmenin eşiğinde çaldım kapıyı. Kapı açıldı ve gördüm ki, içeriden çalmaktaymışım.” Mevlana

Mevlana Celaleddin Rumi’nin bu sözü insanın hakikat arayışına dair en çarpıcı ifadelerinden biridir. Bu söz, insanın dış dünyada aradığı cevapların aslında kendi içinde saklı olduğunu anlatır. Sebeplerin, nedenlerin, anlamın peşinde koşarken kapı kapı dolaşırız; insanları, olayları, kaderi suçlarız. Oysa Mevlana’nın işaret ettiği gibi, arayışın yönü dışarıya çevrildikçe zihin yorulur, içeriye döndükçe bilinç uyanır. Kapının içeriden çalındığını fark etmek, insanın kendisiyle yüzleşmesidir; zor, sarsıcı ama özgürleştirici bir an.

Bu sözden ilhamla günlük hayatta uygulanabilecek pratik bir öneri şudur: Sizi tekrar tekrar zorlayan bir durumu düşünün ve “Neden bu hep benim başıma geliyor?” diye sormak yerine, “Bu durum bana kendimle ilgili neyi gösteriyor?” sorusunu sorun. Ardından üç dakika boyunca hiçbir filtre koymadan yazın. Suçu dış faktörlerde aramadan, sadece kendi payınıza düşeni görün. Bu küçük fark, zihni savunmadan çıkarır ve farkındalığı derinleştirir. Çünkü içgörü, cevap bulmaktan değil; doğru yere bakmaktan doğar.

Hepimiz hayatın bir noktasında kapıları yumruklarız; ilişkilerde, işte, kaderde, hayatta… Ama bazı kapılar dışarıdan değil, ancak içeriden açılır. Mevlana’nın bu sözü bize şunu güçlü biçimde hatırlatır: Aradığımız cevaplar uzağımızda değil; bizden saklanan değil, bizim görmezden geldiğimiz yerlerdedir. Kapıyı çalan da, açan da aslında biziz. Ve insan bunu fark ettiğinde, arayış sona ermez; derinleşir.

Bilim ve Bilgelik Üzerine Özlü Sözler

Mevlana Celaleddin-i Rumi Sözleri

Her Çağın Motivatörü: Mevlana