“Yalnızca huzurlu olan, yol göstericilik yapabilir.” Hermann Broch

“Şarkı, yol göstericiydi, kendi içerisinde huzurluydu ve özellikle bu yüzden yol göstericiydi, bu yüzden sonsuzluğa açıktı; çünkü yalnızca huzurlu olan, yol göstericilik yapabilir.” Hermann Broch

Hermann Broch’un bu cümlesi bize şunu fısıldar: Yol göstericilik, gürültüden değil içsel uyumdan doğar. Şarkının yol göstermesinin nedeni yüksek sesle duyulması değil, kendi içinde huzurlu olmasıdır. Çünkü insan zihni ve kalbi, karmaşaya değil dengeye yönelir. İçinde çatışma taşıyan bir şey, başkasına yön veremez. Tıpkı hayat gibi… Kendi içinde bütünleşmiş, ne yaptığını bilen ve bunu zorlamadan yapan her şey doğal bir çekim alanı oluşturur. Bu yüzden huzur, sadece bir his değil; aynı zamanda bir pusuladır. Ve ancak bu pusulaya sahip olanlar, başkalarına da yön gösterebilir.

Günlük hayatta bu bakış açısını uygulamak için basit ama etkili bir adım atabiliriz: Karar almadan önce içsel gürültüyü fark etmek. Bir konuda adım atmaya hazırlanırken kendimize şu soruyu soralım: “Bu kararı huzurdan mı, aceleden mi veriyorum?” Eğer içimizde bir sıkışma, bir telaş varsa, belki de biraz durmak gerekiyordur. Sessizleşmek, birkaç derin nefes almak, zihni yatıştırmak… Çünkü ancak sakinleştiğimizde, hangi yönün bize ait olduğunu daha net görebiliriz. Huzurdan çıkan kararlar, çoğu zaman daha uzun ömürlü ve daha yol açıcı olur.

Bunu günlük hayattan bir örnekle düşünelim: Birine tavsiye verirken bile, söylediğimiz sözlerden çok hangi hâlden konuştuğumuz etkilidir. Eğer biz o konuda kendi içimizde net değilsek, verdiğimiz öneri karşı tarafa da bulanık geçer. Oysa içimizde dinginlik varsa, cümlelerimiz sadeleşir, mesajımız berraklaşır. İşte o zaman sözlerimiz bir “şarkı”ya dönüşür. Ve o şarkı, başkalarına da yol gösterir. Belki de asıl mesele şudur: Hayatta iz bırakmak isteyen herkesin önce kendi iç sesini huzurla duymayı öğrenmesi gerekir.

Bilim ve Bilgelik Üzerine Özlü Sözler