“Hani derler ya ben sensiz yaşayamam diye, işte ben onlardan değilim. Ben sensiz de yaşarım; ama seninle bir başka yaşarım.” Nâzım Hikmet

“Hani derler ya ben sensiz yaşayamam diye, işte ben onlardan değilim. Ben sensiz de yaşarım; ama seninle bir başka yaşarım.” Nâzım Hikmet

Bu söz, sevgiyle bağımlılık arasındaki ince ama hayati farkı zarifçe ortaya koyar. “Sensiz yaşayamam” cümlesi çoğu zaman romantik bir yücelik gibi sunulur; oysa Nâzım Hikmet burada başka bir yerden konuşur. Benliğini yitirmeyen, ayakta durabilen, kendi hayatını taşıyabilen bir insanın sevgisidir bu. Gerçek bağ, muhtaçlıktan değil; özgürlükten doğar. Biz, bir başkası olmadan da var olabiliriz; ama biriyle birlikteyken hayatın rengi, derinliği ve anlamı çoğalır. Bu söz, sevgiyi bir eksiklikten değil, bir zenginlikten kurar.

Günlük hayatta bu anlayışı beslemek için uygulanabilecek pratik bir öneri var: “ayrı alan – ortak alan” dengesini bilinçli olarak kurmak. Kendinize ait zamanlarınızı, ilgi alanlarınızı ve üretim alanlarınızı canlı tutarken; paylaşılan anları da özenle büyütün. Haftada en az bir kez şunu sorun: “Bu hafta kendim için ne yaptım, birlikte neyi çoğalttık?” Bu küçük farkındalık, ilişkileri boğmadan derinleştirir. Çünkü biz, kendi ayakları üzerinde duran insanlar olduğumuzda, ilişkiye yük değil; katkı oluruz.

Bir düşünün; tek başına yanabilen bir mum, başka bir mumla birleştiğinde ışığını kaybetmez, aksine çoğaltır. İşte bu sözün ruhu tam olarak budur. Sevgi, bizi hayatta tutan bir can simidi olmak zorunda değildir; hayatı daha güzel yaşatan bir yol arkadaşıdır. Siz de kendi yaşamınızı taşıyabildiğinizde, bir başkasıyla kurduğunuz bağ daha gerçek, daha derin ve daha kalıcı olur. Birlikteyken hayat, bambaşka bir anlam kazanır.

Aşk ve Sevgi Üzerine En İyi Özlü Sözler