“Büyük adam, büyük olduğunu; fakat büyüklüğünün, küçüklük olduğunu bilir.” André Maurois

“Büyük adam, büyük olduğunu; fakat büyüklüğünün, küçüklük olduğunu bilir.” André Maurois

André Maurois’nın “Büyük adam, büyük olduğunu; fakat büyüklüğünün, küçüklük olduğunu bilir.” sözü, gerçek büyüklüğün temelinde tevazu ve kendini tanıma erdeminin bulunduğunu anlatır. İnsan bilgi, başarı, yetenek ve deneyim bakımından ne kadar ilerlerse ilerlesin, keşfedilmeyi bekleyen ne çok şey olduğunu fark ettiğinde kendini başkalarından üstün görme ihtiyacı duymaz. Çünkü gerçekten büyük insanlar, sahip oldukları değerlerin farkında oldukları kadar, bilmediklerinin ve henüz ulaşamadıklarının da farkındadır. Kendini olduğundan büyük görmek, gelişimin önüne görünmez bir duvar örerken kendi sınırlarını görebilmek, öğrenmenin ve olgunlaşmanın kapısını aralar. Bu nedenle gerçek büyüklük, başkalarının gözünde ne kadar yükseldiğimizle değil, kendimize ne kadar dürüst bakabildiğimizle de ilgilidir.

Bu düşünceyi günlük hayatımızda uygulamak için kendimize küçük ama etkili bir alışkanlık kazandırabiliriz: Başarılı olduğumuz her durumda, “Bu deneyim bana ne öğretti ve hâlâ neyi öğrenebilirim?” diye soralım. Bu soru, başarımızı küçümsememizi değil, onu gelişimimizin bir basamağı olarak görmemizi sağlar. Bir konuda uzmanlaşmış olabiliriz; ancak farklı bakış açılarına kulak vermek, eleştirileri savunmaya geçmeden değerlendirmek ve gerektiğinde yanıldığımızı kabul etmek bizi daha da ileriye taşır. Üstelik tevazu, kendimizi değersiz görmek ya da başarılarımızı inkâr etmek değildir. Tam tersine, kendi değerimizi bilirken başkalarının değerini de görebilmek ve öğrenmeye açık kalabilmektir. Kendine güven ile alçak gönüllülük birbirinin karşıtı değil, birbirini tamamlayan iki özelliktir.

Diyelim ki işinde önemli başarılara ulaşmış bir yönetici, yılların deneyimine güvenerek her konuda en doğrusunu kendisinin bildiğini düşünüyor. Zamanla ekibinin fikirlerini dinlememeye, farklı önerileri önemsememeye başlıyor. Oysa aynı yönetici, başarısının kendisine her şeyi öğretmediğini kabul edip çalışma arkadaşlarının görüşlerine açık olsa hem kendisini geliştirebilir hem de birlikte çalıştığı insanların potansiyelini ortaya çıkarabilir. Bu örnek, büyüklüğün yalnızca bireysel başarılarla ölçülemeyeceğini gösterir. André Maurois’nın sözünde işaret ettiği incelik de tam burada yatar: Kendimizi tanıdıkça hem güçlü yanlarımızı hem de sınırlarımızı daha iyi görürüz. Gerçek büyüklük, kendimizi başkalarından üstün görmekte değil; kendi değerimizi bilirken öğrenmeye, değişmeye ve başkalarından bir şeyler öğrenmeye devam edebilmektedir.


André Maurois Kimdir?

André Maurois (1885-1967), Fransız yazar, biyografi yazarı ve deneme ustasıdır. Asıl adı Émile Salomon Wilhelm Herzog olan Maurois, Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz ordusuyla bağlantılı görevlerde yer almasıyla İngiliz kültürünü ve edebiyatını yakından tanımasına katkıda bulundu. Edebî yaşamında romanların yanı sıra biyografi, tarih ve düşünce yazılarıyla da öne çıktı. Özellikle Ariel: Shelley’nin Hayatı, Disraeli ve Byron gibi biyografileriyle tanındı; eserlerinde insan karakterini, ilişkileri ve toplumsal yaşamı anlaşılır, zarif bir üslupla ele aldı. 1938’de Fransız Akademisi üyeliğine seçilen Maurois, yaşamı boyunca edebiyatın farklı türlerinde üretmeye devam etti. İnsan doğasına ilişkin gözlemleri ve yaşam deneyimlerinden süzdüğü düşünceler, onu 20. yüzyıl Fransız edebiyatının tanınmış isimlerinden biri hâline getirdi.


İnsanlara Dair Özlü Sözler ve Özdeyişler

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir