“Ne makine şu insan be! İçine ekmek, şarap, balık, turp koyuyorsun; iç çekmeleri, gülüşler ve düşler çıkıyor. İmalathane! Sanırım beynimizde konuşan bir sinema var.” Nikos Kazancakis – Zorba

“Ne makine şu insan be! İçine ekmek, şarap, balık, turp koyuyorsun; iç çekmeleri, gülüşler ve düşler çıkıyor. İmalathane! Sanırım beynimizde konuşan bir sinema var.” Nikos Kazancakis – Zorba

Bu sözünde Nikos Kazancakis, Zorba eserinde insanın mekanik olmayan, ama yine de inanılmaz bir düzen içinde işleyen doğasını çarpıcı bir metaforla anlatır. İnsan bedeni basit girdilerle beslenir; fakat ortaya çıkan çıktılar biyolojik değil, duygusal, zihinsel ve hayalidir. Yediklerimiz maddeyken, hissettiklerimiz anlamdır. Kazancakis burada insanın sadece etten ve kemikten ibaret olmadığını; zihninin, anılarının, hayallerinin ve iç seslerinin durmaksızın çalışan bir iç sinema gibi hayatı yorumladığını hatırlatır.

Bu sözden ilhamla günlük hayatta uygulanabilecek tek ve güçlü bir pratik öneri şudur: Gün içinde zihninizden geçen “filmi” fark etmeye başlayın. Özellikle zorlandığınız bir anda kendinize şu soruyu sorun: “Şu an zihnimde nasıl bir sahne oynuyor?” Çoğu zaman fark ederiz ki yaşadığımız olaydan çok, ona dair zihnimizde dönen senaryo bizi etkiler. Bu farkındalık, iç dünyamızı otomatik tepkilerden bilinçli seçimlere taşır. Çünkü insan zihni neyle beslenirse, onu üretir.

Örneğin aynı ortamda bulunan iki kişiden biri küçük bir aksiliği felaket senaryosuna dönüştürürken, diğeri aynı durumu öğrenilecek bir sahne olarak görür. Dış koşullar aynıdır; ama iç sinema bambaşkadır. Nikos Kazancakis’in bu sözü bize şunu güçlü biçimde hatırlatır: İnsan yalnızca tüketen bir varlık değil, anlam üreten bir imalathanedir; ve bu imalathanede hangi filmin oynayacağına zamanla biz karar verebiliriz.

İnsanlara Dair Özlü Sözler ve Özdeyişler