“Dün geldi; nedir aradığın? dedi bana. Bensem, ne bakarsın o yana bu yana? Kendine gel de düşün, içine bak. Ben senim, sen ben; aranıp durma boşuna!” Ömer Hayyam

“Dün geldi; nedir aradığın? dedi bana. Bensem, ne bakarsın o yana bu yana? Kendine gel de düşün, içine bak. Ben senim, sen ben; aranıp durma boşuna!” Ömer Hayyam

Ömer Hayyam’ın bu sözü, insanın dışarıda aradığı anlamın aslında çoktan içinde olduğunu yüzümüze sakin ama sarsıcı bir şekilde söyler. Aradığımız huzur, yön, güç ya da cevap; bir yerde, bir kişide ya da bir başarıda gizli değildir. Asıl arayış, kendimizden uzaklaştığımızda başlar. Hayyam burada “ben” ile “sen” arasındaki ayrımı eriterek, insanın kendi özüne yabancılaşmasını işaret eder. Dün diye adlandırılan o bilge ses, bize şunu hatırlatır: Aradığın şey sensin; ama sen kendine bakmayı unuttun. Bu söz, kendimizle kurduğumuz ilişkinin ne kadar yüzeysel olabildiğini ve sürekli dış dünyaya yönelerek iç sesi bastırdığımızı anlatır.

Bu bakış açısından ilhamla günlük hayatta uygulayabileceğimiz tek ama güçlü bir pratik öneri var: Günde birkaç dakikayı bilinçli olarak “kendinle baş başa kalmaya” ayırın. Bu bir meditasyon olmak zorunda değil; sessizce oturup düşünmek, bir deftere içinden geçenleri filtresiz yazmak ya da sadece “Ben şu an ne hissediyorum?” sorusunu sormak yeterlidir. Amaç çözüm bulmak değil, temas kurmaktır. Kendini dinlemeyen insan, başkalarının sesinde kaybolur. Biz kendimize alan açtıkça, içsel pusulamız da yeniden çalışmaya başlar.

Örneğin bir karar arifesindeyken herkesin fikrini alır, herkesin ne diyeceğini düşünürüz; ama kendi sesimizi en sona bırakırız. Sonra da “neden böyle yaptım?” diye şaşırırız. Oysa kısa bir duraklama, içimize yönelme ve kendimize dürüstçe bakma hali, kararlarımızı bambaşka bir yere taşır. İnsan kendini bulduğunda, artık arayacak bir şey kalmaz. Bizler dışarıda koştukça yoruluyor, içeri döndükçe sadeleşiyoruz. Ve çoğu zaman fark ediyoruz ki; aradığımız cevap, başından beri bizimleydi.

Bilim ve Bilgelik Üzerine Özlü Sözler